امروز: سه شنبه 31 مرداد 1396 برابر با 22 آگوست 2017

اخبار مهم روز
سال نو مبارک... - چهارشنبه, 28 اسفند 1392 00:00
جداول مصلحات و طبع خوراکیها - چهارشنبه, 01 آبان 1392 23:02
زالو درمانی

زالو درمانی (2)

زالو درمانی

یکشنبه, 12 آبان 1392

 

زالو جزء نرم تنان می باشد که 650 گونه آن تا به حال شناسایی شده و از این تعداد 50 نوع آن از خون پستانداران تغذیه می کند. زالوی طبی، هیرودو مدیسینالیس نام دارد و مشخصه آن نوارهای سبز زیتونی تا سبز لجنی در پشت آن است. زالوهای سیاه رنگ یا سرمه ای رنگ و یا زالوی بسیار درشت (بزرگ تر از 12سانتیمتر) اغلب نامناسب و خطرناکند.

 

حدود یک پنجم گونه های زالو، در دریاها زندگی میکنند و انگل ماهیان و سایر آبزیان هستند. بیشتر زالوها در آبهای کم عمق، دریاچه ها و تالابهای گل آلود، که به مقدار فراوان در آنها گیاه آبزی وجود دارد، زندگی می کنند.

 

در تاریخ زبان انگلیسی، واژه leech در انگلیسی قدیم دو معنی مختلف دارد 1- کرم خونخوار 2- برخی از انواع زالوها سمی و خطرناک هستند، امّا گونه ای از زالو وجود دارد که اثرات درمانی قابل توجهی دارد، این نوع زالو را زالوی طبی به نام علمی هیرودو مدیسینالیس می نامند.

 

همه زالوها خونخوار نیستند و برخی با شکار کردن کرم های خاکی و... تغذیه می کنند( مانند haemopis sanguisuga  که 30 سانتیمتر طول دارد و از کرم خاکی و حیوانات مرده در حال فساد تغذیه می کند).

 

اکثر زالوها انگل می باشند، این حیوانات بیشتر انگل مهره داران و به ندرت انگل بی مهرگان می شوند. رنگ رنگ زالوی پزشکی متنوع است و غالباً زیتونی سیاه یا قهوه ای و یا حنایی مایل به سیاه است.

 

این انگل خارجی (اکتوپارازیت) از خون پرندگان، ماهی ها، قورباغه و وزغ، همچنین از خون پستانداران تغذیه می کند و خود طعمه مهره داران آبزی، ماهی ها و گوشتخواران می شود. این نوع زالو خونخوار است و برای تغذیه و بقای حیات خود نیاز به خونخواری از انسان یا جانوران دیگر دارد. زالو از گونه های در معرض خطر بوده و خویشاوندی نزدیکی با کرم خاکی از نماتودها دارد ولی بر خلاف نماتود ها اندکی پهن تر از گرد هستند.

 

ص 22

 

 

            منبع: کتاب زالو درمانی در طب سنتی و طب رایج

چهارشنبه, 01 آبان 1392

تاریخچه زالو

 

استفاده از زالوی پزشکی پیشینه ی طولانی دارد و سابقه تاریخی آن به حدود چهار هزار سال قبل برمیگردد. تصاویر موجود در مقبره مصریان قدیم که مربوط به سالهای 1500 قبل از میلاد مسیح است مبیّن استفاده پزشکی از زالو در آن دوران می باشد. همچنین در نوشته هایی که به خط میخی از مردم بابل به جای مانده به استفاده آنان از زالو در درمان بیماریها اشاره شده است. اسناد تاریخی نشان میدهد از کشورهای خاورمیانه، بیماران را برای زالودرمانی به آنجا معرفی می کردند.

 

استفاده درمانی از زالو و به طور اخص زالوی پزشکی به صورت نوین به سالهای 1825 – 1840 بر می گردد. فواید استفاده از زالو توسط (مارک واردز)در سال 1957 کشف شد و هیرودین از ترشحات بزاقی زالو جدا گردیدو متعاقباً خواص انعقاد آن با توضیح مکانیسم های لخته شدن خون مورد بررسی قرار گرفتند، بدین ترتیب عمر طلایی زالوها در قرن نوزدهم به پایان رسیده، یعنی صید آنها برای مصارف پزشکی آغاز گردید.

 

صدها سال قبل از اینکه مردم مغرب زمین(اروپا و آمریکا ....) زالو را بشناسند و به خواص درمانی آن آگاهی یابند، در خاورمیانه از زالو برای مقاصد درمانی استفاده میشده است.

 

اروپایها تا قبل از قرن 19 زالو را موجودی بی مصرف و مزاحم و دورانداختنی می پنداشتند و از قرن 19 به بعد به خواص درمانی آن پی بردند و از آن به بعد به طور وسیعی برای درمان بیماریها از آن سود جستند. به طوریکه در سال 1846 تنها کشور فرانسه 30میلیون زالوی پزشکی مصرف کرد و بیمارستانهای دو شهر لندن و پاریس در آن زمان سالانه به 13میلیون زالو نیاز داشتند. فرانسه تا سال 1850 حدود 100 میلیون زالوی پزشکی وارد کرده است. در سال 1950 تنها در شهر فیلادلفیای آمریکا 750000 زالو مصرف شده است. علت این استفاده زیاد از زالو فرضیه های جدیدی بود که در فواید خونگیری با زالو مطرح میشد، از جمله فرضیه فرانکو بروسایس که بیان نمود همه بیماریها بر اثر ازدیاد تولید خون ایجاد میشود و بهبود آن نیاز به خون گرفتن از طرق مختلف از جمله زالو دارد.

 

کشورهایی مانند آمریکا، روسیه و انگلیس از تولید، تکثیر و صادرات زالو درآمد هنگفتی برای اقتصادشان فراهم کرده اند. امروزه از زالو درمانی به عنوان یک فعالیت کاملاً درمانی در جراحی پلاستیک زمانی که پرخونی عضلات یا پوست وجود دارد استفاده می شود. در طب کلاسیک از زالو درمانی برای کاهش زمان انعقاد، کاهش فشار خون و همچنین افزایش جریان خون به منظور تسریع در نواحی جراحی شده ای که خون زیادی در آن ها جریان دارد مانند(انگشتان، پلک چشم و گوشها) استفاده میشود.

 

هزاران بیماری که تحت عمل ریز جراحی (میکرو) قرار گرفته اند نیاز به بازگشت مجدد به اتاق عمل پیدا می کنند، ولی تعداد بسیاری از اینها با استفاده از زالو میتوانند نیازی به عمل مجدد پیدا نکنند.

 

برای جراحی های انگشتان دستها و پاها، گوشها، بینی و پوست سر جراحی های ترمیمی از زالو استفاده می شود.

 

در این نوع جراحی ها اولین مرتبه دو جراح اسلووانیایی به نامهای زدانیک و داسژانی در مجله جراحی پلاستیک بریتانیا در سال 1960 در مورد پیوند بافت پوستی که آسیب دیده بود از زالو استفاده شده بود، مقاله منتشر کردند. همچنین در سال 1836 جراح فرانسوی به نام فلیپ فردری  جراحی بینی از زالو استفاده و نتیجه کار خود را به صورت مقاله منتشر کرده است. در قرن 19 در آمریکا مردم برای درمان ناراحتی های مختلفی از قبیل هموروئید از زالو استفاده می کردند. انگیزه تحقیق روی زالو، جایگاه درمانی زالو در طب آلوپاتی و الترناتیو شد.

به دلیل اثر ضد انعقادی هیرودی بزاق زالو امروزه در تحقیقات جدید ثابت شده است در بیماریهای کرونری قلب، زالو میتواند نقش مؤثری ایفا کند و خطر جراحی و عوارض جانبی و خطر حملات قلبی را به حداقل کاهش دهد. در هندوستان 20بیمار با واریس اندام تحتانی (پیشرفته) کاندید زالو درمانی شده و پاسخ درمانی شگفت آوری مشاهده شده و تمامی 20 نفر(100% بیماران مورد مطالعه) کاملاً درمان شدند.

با ما در تماس باشید

 

‪Google+‬‏

حالت های رنگی